هدف: توصیف تغییرات بیومتری و اثر آن ها بر محاسبه قدرت لنز داخل چشمی بعد از ترابکولکتومی و مقایسه دقت چهار فرمول SRK/T، SRK/II،Holladay و Hoffer Q در محاسبه قدرت لنز داخل چشمی در این بیماران.روش: سی و چهار چشم از 31 بیمار مبتلا به گلوکوم که کاندید جراحی ترابکولکتومی اولیه بودند، برای ورود به مطالعه انتخاب شدند. با استفاده از دستگاه بیومتری غیرتماسی (LENSTAR) طول محوری، قدرت میانگین قرنیه و قدرت محاسبه شده لنز داخل چشمی با فرمول های SRK/T،SRK/II ،Holladay و Hoffer Q یک روز قبل و 3 و 6 ماه پس از ترابکولکتومی تعیین شد. مقادیر مربوط به 3 و 6 ماه پس از ترابکولکتومی با مقادیر قبل از عمل مقایسه شد و نمودار Bland- Altman برای تعیین میزان توافق مقادیر قبل و پس از عمل قدرت محاسبه شده لنز داخل چشمی مورد استفاده قرار گرفت.یافته ها: پس از ترابکولکتومی طول محوری کاهش یافت (0.14+0.13 و 0.14±0.15 میلی متر به ترتیب در 3 و 6 ماه بعد از عمل، P<0.001) قدرت میانگین قرنیه افزایش یافت -0.41±0.46 دیوپتر (P<0.001) و -0.27±0.47 دیوپتر (P=0.008) به ترتیب در 3 و 6 ماه بعد از عمل، قدرت محاسبه شده لنز داخل چشمی تفاوت قابل توجهی با مقادیر تعیین شده پیش از عمل نداشت -0.01±0.64 (P=0.895) و -0.2±0.71 (P=0.170) دیوپتر تغییر در 3 و 6 ماه با فرمول SRK/T، -0.04±0.76 (P=0.738) و دیوپتر تغییر در 3 و 6 ماه با فرمول SRK/II، 0.1±.75 (P=0.427) و -0.16±.79 (P=0.319) دیوپتر تغییر در 3 و 6 ماه با فرمول Holladay، 0.09±0.76 (P=0.505) و -0.14±0.9 (P=0.442) دیوپتر تغییر در 3 و 6 ماه با فرمول Hoffer Q.نتیجه گیری: پس از جراحی ترابکولکتومی طول محوری کاهش و قدرت میانگین قرنیه افزایش یافت که به نظر می رسد این تغییرات یکدیگر را خنثی می نماید بنابراین قدرت محاسبه شده لنز داخل چشمی قبل و پس از جراحی تفاوت قابل توجهی با هم ندارد.

سابقه و هدف: هدف از این مقاله مروری نمایان وضعیت های مختلف قرار گیری نادرست عدسی های داخل چشمی به دنبال اعمال جراحی کاتاراکت و نیز نشان دادن رویکردهای مختلف درمانی مربوطه می باشد. مواد و روش ها: در ابتدا آخرین اطلاعات در ارتباط با این موضوع از کتب و مقالات تا سال 2003 میلادی با استفاده از کلمات کلیدی مربوطه (ذیلا آورده شده است) جمع آوری شد. سپس این اطلاعات در قالب یک مقاله مروری طبقه بندی و خلاصه گردید. نتایج: تقریبا تمایم جوانب موضوع جابه جایی عدسی های داخل چشمی شامل: تعریف، شیوع، انواع مختلف، پاتوفیزیولوژی، پیشگیری و درمان مورد بحث و تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتیجه گیری: جابه جایی عدسی های داخل چشمی، چه به علت ضربه و چه ناشی از سایر علل، عارضه ای غیرشایع به دنبال عمل جراحی کاتاراکت به شمار می رود. میزان بروز این عارضه به نوع عدسی به کار رفته و نیز تکنیک عمل جراحی کاتاراکت وابسته است. استراتژی های درمانی نیز وابسته به میزان اختلال دید بیمار و التهاب و عفونت احتمالی ناشی از این عارضه می باشند. درمان می تواند از تحت نظر قرار دادن بیمار تا خارج کردن عدسی داخل چشمی و جایگزین ساختن آن متفاوت باشد و در نهایت، انجام کپسولورکسیس (Capsulorrhexis) نسبتا بزرگ، مدور و قرینه به همراه قرار دادن عدسی داخل چشمی در «داخل کپسول» (In The Bag) باعث کاهش قابل توجه خطر این عارضه در آینده خواهد شد.

سابقه و هدف: کاتاراکت یکی از عوارض بیماری anterior megalophthalmos است. تاکنون موارد کمی از عمل کاتاراکت و نصب لنز داخل چشمی در این بیماری گزارش شده است. این مطالعه جهت گزارش نتایج بیشترین تعداد کارگذاری لنز داخل چشمی تا حال حاضر در کاتاراکت ناشی از anterior megalophthalmos در مرکز آموزشی، درمانی شهید لبافی نژاد و درمانگاه خصوصی طی سالهای 1374-77 انجام شد. مواد و روش: تحقیق به روش مقایسه قبل و بعد از عمل روی شش چشم از 4 بیمار مبتلا به کاتاراکت توام با anterior megalophthalmos که تحت عمل جراحی خارج کردن کاتاراکت به روش خارج کپسولی با برش معمولی یا فیکومولسیفیکاسیون با برش scleral tunnel و نصب لنز داخل چشمی قرار گرفته بودند و حداقل مدت پیگیری آنها 6 ماه بود، انجام شد. نتایج عمل از لحاظ دید و عوارض ضمن و بعد از عمل مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: شش چشم از 4 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند که 2 نفر مرد و 2 نفر زن بودند. متوسط سن بیماران 39+3.6 سال و 3 بیمار دارای سابقه فامیلی anterior megalophthalmos بودند. زمان پیگیری بعد از عمل 16.9+10.6 ماه بود. لنز کار گذاشته شده در تمام بیماران با اندازه کلی 13.50 میلی متر و قطر اپتیک 7 میلی متر بود. دید همه بیماران قبل از عمل 20.60 یا کمتر بوده که بعد از عمل 5 چشم دید 20.20 به دست آوردند (P<0.08). هنگام عمل 3 مورد zonular dehiscence وجود داشت که در یک مورد 16.7) درصد( منجر به vitreous loss گردید. این چشم 3 ماه بعد از عمل، دچار جدا شدگی شبکیه شد. استنتاج: عمل جراحی کاتاراکت به روش خارج کپسولی و نصب لنز داخل چشمی روشی کم خطر و موثر برای بازیابی دید در مبتلایان به کاتاراکت توام با anterior megalophthalmos است ولی به علت zonular dehiscence خطرvitreous loss و جدا شدگی شبکیه در آنها بیشتر از کاتاراکت در چشم های طبیعی می باشد. استفاده از لنزهای داخل چشمی معمولی )قطر کلی 13.50 میلی متر و قطر اپتیک 7 میلی متر( به شرطیکه با استفاده از capsulorhexis در داخل capsular bag قرار گیرد عارضه قابل توجهی در این بیماران ندارد.  

هدف: تعیین شیوع بیماریهای سیستمیک و چشمی در بیمارانی که تحت عمل فیکو و کارگذاری لنز داخل چشمی قرار گرفتند و ارزیابی نتایج و عوارض این عمل در 1253 مورد جراحی آب مروارید. روش پژوهش: مطالعه براساس داده های موجود از روی پرونده بیمارانی که به طور متوالی طی سال های 81-1378به یک کلینیک خصوصی مراجعه و توسط یک جراح تحت عمل جراحی فیکو و کارگذاری لنز داخل چشمی قرار گرفته بودند، انجام شد. نتایج: از1253 چشم عمل شده، علت آب مروارید در 95.9 درصد موارد ناشی از سن (senile) بود. میانگین سن بیماران 61 سال و مدت پی گیری بعد از عمل 20±12.5 ماه بود. شیوع فشارخون بالا، دیابت، بیماری های قلبی، سودواکسفولیشن و گلوکوم به ترتیب 16، 11.5، 7.7، 3.1 و 2.7 درصد بود. بعد از عمل، به ترتیب 71.9 درصد و 90.4 درصد موارد، دید بدون اصلاح و با اصلاح 20.40 یا بهتر به دست آوردند. مهمترین عوارض حین و بعد از عمل عبارت بودند از یووییت استریل (4.8 درصد)، پرولاپس زجاجیه (0.23 درصد) و آندوفتالمیت، ادم سیستویید ماکولا، ادم پایدار قرنیه (که نیاز به پیوند داشت) و جداشدگی شبکیه هر کدام یک مورد (0.80 درصد). کدورت کپسول خلفی (PCO)که نیاز به کپسولوتومی با لیزر یاگ داشت نیز در 5.8 درصد موارد روی داد. نتیجه گیری: عمل جراحی فیکو و کار گذاری لنز داخل چشمی، روشی موثر و کم عارضه در مبتلایان به آب مروارید با علل مختلف می باشد. فشار خون بالا و دیابت، از بیماری های سیستمیک شایع همراه با آب مروارید می باشند.

مقدمه و هدف: محاسبه قدرت لنز داخل چشمی یکی از مشکلات فعلی در جراحی کاتاراکت می باشد. این مطالعه به منظور ارزیابی دقت و مقایسه 6 فرمول موجود در محاسبه قدرت لنز داخل چشمی در بیمارانی که به علت کاتاراکت سنی مورد عمل جراحی قرار می گیرند، طراحی و انجام شد. مواد و روش ها: 61 چشم از 58 بیماری که به علت کاتاراکت سنی تحت اعمال جراحی بدون عارضه فیکو یا اکستراکپسولر همراه با جاگذاری لنز داخل چشمی در اطاق خلفی قرار گرفته بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. رفراکشن نهایی 6 ماه بعد از جراحی صورت گرفت. عیب انکساری مطلق به صورت تفاوت عیب انکساری ملاحظه شده با عیب انکساری مورد انتظار محاسبه گردید. چشم ها براساس طول محور چشم به سه گروه تقسیم شدند >24.5 mm)و 22-24.5 mm و (<22 mm و یافته ها با استفاده از آزمون های آماری آنالیز واریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: 55% بیماران (32 بیمار) را مردان و بقیه را زنان تشکیل می دادند. سن بیماران از 80-35 سال (میانگین 65±11.2 سال) متغیر بود. میانگین عیب انکساری مطلق 1.09±0.67 بوده و هیچ تفاوتی بین 6 فرمول یاد شده وجود نداشت. فرمول SRK1 نتایج بهتری داشت ولی در چشم ها با طول محوری کوتاه (از نظر خطای مطلق نهایی)، متوسط و بالا، هیچ تفاوت قابل ملاحظه ای بین 6 فرمول مشاهده نشد. نتیجه گیری: در کل میانگین خطای مطلق 6 فرمول یاد شده مشابه بوده و انتخاب فرمول ها باید براساس دسترسی، آشنایی و سادگی فرمول صورت گیرد. در ضمن در چشم های کوتاه نیز باید دقت بیشتری صورت گیرد.

هدف: گزارش نتایج روش های مختلف تعیین کراتومتری واقعی قرنیه و نیز تعیین قدرت لنز داخل چشمی (IOL) در چشم هایی که قبلا تحت عمل کراتوتومی شعاعی (RK: radial keratomy) با یا بدون کراتوتومی آستیگماتیک قرار گرفته بودند.روش پژوهش: مطالعه بر روی 10 چشم از 7 بیمار انجام شد. قدرت قرنیه از دو طریق (contact lens methods) CLM و متوسط کراتومتری ناحیه 3 میلی متری در توپوگرافی تعیین شد. سپس قدرت IOL با استفاده از 3 فرمول SRKT, SRK II و (Holladay II) H II محاسبه گردید. در جراحی آب مروارید، برای همه چشم ها، از قدرت IOL محاسبه شده با فرمول H II استفاده شد. سپس نتایج رفرکتیو بیماران 3 ماه بعد از عمل گزارش شد. برای مقایسه با فرمول های دیگر، با استفاده از این قانون که هر 1.5 دیوپتر تغییر در سطح IOL باعث 1 دیوپتر تغییر در رفرکشن بیمار در سطح عینک می شود؛ رفرکشن بیماران با لنزهای محاسبه شده به وسیله سایر فرمول ها تعیین گردید و با فرمول H II مقایسه شد.یافته ها: رفرکشن بعد از عمل در 8 چشم که از روش CLM استفاده شده بود؛ بین +2.00 تا -3.00 دیوپتر بود. در هر دو روش CLM و متوسط کراتومتری ناحیه 3 میلی متری، میزان دوربینی بعد از جراحی آب مروارید با فرمول SRK II بیش تر از SRKT و با SRKT بیش تر از H II بود. هم چنین متوسط معادل کروی در استفاده از روش متوسط کراتومتری ناحیه 3 میلی متری در توپوگرافی با فرمول 0.08 ,H II و در استفاده از روش CLM با فرمول -0.05 ,H II بود.نتیجه گیری: به نظر می رسد که در بیماران دارای سابقه RK، متوسط کراتومتری ناحیه 3 میلی متری در توپوگرافی به عنوان کراتومتری، از دقت قابل قبولی در مقایسه با روش CLM برخوردار است و نیز دقت فرمول H II برای تعیین قدرت IOL بعد از RK از فرمول های SRK II و SRKT بیش تر و نتایج آن به امتروپی نزدیک تر و قابل قبول تر است.

هدف: مقایسه لنزهای آکریلیک هیدروفوب Three-piece و One-piece با لنزهای پلی متیل متاآکریلات (PMMA) پس از جراحی لنزکتومی به همراه برداشتن کپسول خلفی و ویترکتومی قدامی برای درمان آب مروارید مادرزادی و تکاملی اطفال.روش پژوهش: در این مطالعه هم گروهی تاریخی، بیماران مبتلا به آب مروارید مادرزادی یا تکاملی که در فاصله زمانی سال های 1371 تا 1391 توسط یک جراح مجرب (م - ج) در یک مرکز خصوصی تحت عمل لنزکتومی به همراه برداشتن کپسول خلفی، ویترکتومی قدامی و نصب لنز اتاق خلفی قرار گرفته بودند، برای ورود به مطالعه انتخاب شدند. بیماران بر اساس نوع لنز داخل چشمی به سه دسته بیماران دارای لنز PMMA، لنز (Alcon MA60-AC) Three-piece و (Alcon SA60-AT) One-piece تقسیم شدند. بهترین دید نهایی، آستیگماتیسم اولیه و نهایی بیماران و عوارض بعد از عمل مثل یووییت، عوارض مربوط به لنز داخل چشمی و کدورت مجدد مسیر بینایی بین سه گروه مقایسه گردید.یافته ها: در این مطالعه 67 چشم از 39 بیمار مورد بررسی قرار گرفت. لنزهایPMMA ، Three-piece (Alcon MA 60) و One-piece (Alcon SA 60) به ترتیب در 27، 22 و 18 چشم قرار داده شد و بیماران به ترتیب به مدت 101±49، 74±55 و 38±42 ماه پی گیری شدند. بین سه گروه از نظر بهترین دید نهایی اختلاف وجود نداشت (P=0.823) آستیگماتیسم یک ماه پس از عمل در گروه بیماران دارای لنز PMMA، بیش تر از سایر گروه ها بود ولی در انتهای دوره پی گیری اختلاف آماری معنی دار بین سه گروه وجود نداشت. از نظر بروز یووییت پس از عمل، کدورت مجدد مسیر بینایی و نیاز به کپسولوتومی لیزری نیز اختلاف معنی داری بین این سه گروه مشاهده نشد.نتیجه گیری: گرچه لنزهای تاشونده یک پارچه یا سه پارچه هیدروفوب آکریلیک در داخل کپسول عدسی، لنز انتخابی برای اصلاح آفاکی کودکان بعد از جراحی لنزکتومی به همراه برداشتن کپسول خلفی و ویترکتومی قدامی می باشد ولی در صورتی که لازم باشد لنز در شیار مژگانی قرار داده شود نصب لنزهای هیدروفوب سه پارچه و یا PMMA روشی ایمن و موثر است.

هدف: تعیین پیامدهای بینایی و نتایج و عوارض جراحی آب‏مروارید همراه با کارگذاری لنز داخل چشمی در کودکان.روش پژوهش: در این مطالعه مقطعی، همه بیماران 2 تا 16 ساله‏ای که از سال 1373 تا 1381 به دلیل آب‏مروارید مادرزادی یا تکاملی تحت جراحی آب‏مروارید همراه با کارگذاری لنز داخل چشمی اتاق خلفی قرار گرفته بودند و حداقل 6 ماه پی‏گیری شده بودند، فراخوان شدند و مورد معاینه بالینی و بررسی پرونده پزشکی قرار گرفتند. سایر انواع آب‏مروارید مورد مطالعه قرار نگرفتند. در معاینه، دید با و بدون اصلاح، معاینه بیومیکروسکوپی، اندازه‏گیری فشار داخل چشمی، بررسی عیب انکساری، کراتومتری و فوندوسکوپی انجام شد. با اتساع مردمک، وضعیت قرارگیری لنز اتاق خلفی در داخل کیسه کپسولی یا سولکوس مژگانی و میزان کدورت محور بینایی مورد بررسی قرار گرفت.یافته‏ها: سی‏وشش چشم از 23 بیمار (11 دختر و 12 پسر) مورد بررسی قرار گرفتند. در 13 بیمار، هردو چشم و در 10 بیمار، یک چشم مورد جراحی قرار گرفته بود. سن بیماران در زمان جراحی 5/5±9 سال (2 تا 16 سال) بود. بیماران به مدت 18±42 ماه (6 تا 78 ماه) پی گیری شده بودند. عمل جراحی لنزکتومی در 29 چشم (5/80 درصد) همراه با کپسولوتومی خلفی و ویترکتومی قدامی و در 7 چشم (4/19 درصد) بدون کپسولوتومی و ویترکتومی انجام شده بود. در همه موارد، لنز داخل چشمی اتاق خلفی از جنس PMMA بود. زمانی که بهترین دید اصلاح‏شده 60/20 یا کم‏تر بود، یا بیماران از glare شدید و ترس از نور رنج می‏بردند، یا اندازه کدورت هسته عدسی از 3 میلی‏متر بیش‏تر بود و یا چشم دچار انحراف آشکار بود، جراحی انجام می‏شد. کدورت عدسی عمدتا از نوع لاملار بود. حدت بینایی قبل از جراحی از یک متر شمارش انگشتان تا 25/20 متغیر بود. بهترین دید اصلاح‏شده بیماران پس از جراحی بین 80/20 تا 20/20 بود (p<0.0001). معادل کروی عیب انکساری 3 ماه بعد از جراحی در 35 چشم، 60/1±45/0- دیوپتر (75/4- تا 50/3+ دیوپتر) و در آخرین مــعاینه بــعــد از عمــل 2/2±3/2- دیوپتر (25/8- تا 25/3+ دیوپتر) بود (p=0.04). تفـــاوت آستیگماتیسم 3 ماه بعد از جراحی و آخرین معاینه قابل ملاحظه نبود. معادل کروی در محدوده 1± و 2± دیوپتر بعد از جراحی به ترتیب در 25 و 50 درصد چشم‏ها دیده شد. در موارد دوطرفه، تفاوتی در عیب انکساری دو چشم وجود نداشت. پس از جراحی، کدورت کپسول خلفی در 5 چشم مشاهده شد که  2مورد در چشم‏های ویترکتومی‏شده و 3 مورد دیگر که حداقل 15 ساله بودند، در چشم‏هایی اتفاق افتادند که کپسول خلفی آن‏ها به هنگام عمل جراحی برداشته نشده بود.نتیجه‏‏گیری: جراحی آب‏مروارید همراه با کارگذاری لنز داخل چشمی در کودکان بالاتر از 2 سال، روشی امن می‏باشد و در بهبود حدت بینایی آنان موثر است.

هدف: تعیین تغییرات عمق اتاق قدامی طی 6 ماه پس از جراحی آب مروارید به روش فیکوامولسیفیکیشن و کارگذاری لنز داخل چشمی (IOL) تاشونده.روش پژوهش: طی یک مطالعه مقطعی - توصیفی، 85 چشم از 85 بیمار، یک و 6 ماه پس از جراحی فوق، از نظر عمق اتاق قدامی و اندازه کپسولورکسیس مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: بیماران شامل 44 مرد و 41 زن با میانگین سنی 58.9±13 سال (94-21 سال) بودند. میانگین عمق اتاق قدامی در یک ماه بعد از عمل 4.48±0.54 میلی متر و در 6 ماه بعد از عمل 4.39±0.64 میلی متر بود (P=0.26). عمق اتاق قدامی در گروه کپسولورکسیس بزرگ تر، هم در یک ماه و هم در 6 ماه بعد از عمل، کم تر بود ولی تفاوت مشاهده شده معنی دار نبود.نتیجه گیری: کاهش عمق قدامی طی 6 ماه بعد از عمل فیکوامولسیفیکیشن و کارگذاری IOL تاشونده، از نظر آماری معنی دار نیست. هم چنین، گرچه کپسولورکسیس بزرگ تر باعث کاهش بیش تر عمق اتاق قدامی می شود ولی این تفاوت نیز قابل توجه نمی باشد.